het is roze waar ze gaat

roze rozen en caramellen

rozengeur en bellenblaas,

en grote roomsoezen die in je gezicht exploderen

groene weiden met paarse milka-koeien

dit alles in kodakchrome

het is roze waar ze gaat

en alles zingt haar soundtrack,

met een gitaartje, mijn blokfluit en een koor van dikke mamma's

en de tamboerijn die ik van sinterklaas kreeg

het is roze waar ze gaat

en ze gaat alleen

 

 

Nou jaaa zeg.. Nu heb ik een heel leuk liedje uit de jaren negentig weer uit de kast gehaald, een one-hit-wondertje dat mij supervrolijk maakte en dat ik toch best nieuw leven in geblazen zou willen hebben... Ik wilde er een joetjoebfilmpje van op mijn hyves zetten om het aan mijn vrienden te laten horen. Blijkt dat ik bij elke versie van het nummer (heel consequent) steeds de melding krijg dat het op verzoek van de platenmaatschappij beveiligd is tegen insluiten. Want we moeten de CD kopen zeker.

 

Ja daaaag. Dat is toch niet meer van deze tijd, mensen? Die jongens moeten het tegenwoordig toch hebben van joetjoebhits en radiozendtijd en optredens?
Hadden ze van mij gratis publiciteit kunnen krijgen... Ik weet zeker dat jullie er ook van zouden genieten en er vaker naar zouden luisteren. Misschien zou het zo langzaam aan weer eens op de radio aangevraagd worden. het is echt een nummer voor deze tijd. Maar nu noem ik hun naam niet eens. Als je me mailt, misschien geef ik je een linkje. Of eigenlijk moet ik dat zelfs niet doen hè.

Sesamstraat werd de afgelopen jaren om zes uur 's avonds uitgezonden en de publieke omroep wil het nu verplaatsen naar half zes. Ouders zoals Biteme protesteren. Ik doe mee.

 

Sesamstraat is ooit ontstaan als extra educatie voor immigrantenkinderen in de USA en inmiddels een begrip geworden over de hele wereld. Het is pedagogisch supergoed, de "sesamstraatmethode" is zelfs een model geworden in het pedagogisch onderwijs. 

Het programma behandelt naast de in Nederland inmiddels ook broodnodige taaleducatie op een ontzettend goede manier onderwerpen als samenwerken, de multiculturele samenleving, verlies, emoties... noem het maar op.
Wij hebben in onze tijd door Sesamstraat spelenderwijs veel geleerd.

En dat is iets wat onze generatie, die er mee opgegroeid is, weer door wil geven aan de volgende. In het kader van een goede opvoeding, en een duidelijk ritme in steeds hectischer wordende tijden, past het alleen maar in de pedagogische doelstelling van het programma en van Zappelin dat het ook op een tijdstip uitgezonden wordt waarop ouders met hun kinderen er even voor kunnen gaan zitten. Laat je speelgoed staan, schuif gezellig aan...

We hebben het juist over ouders die de tv niet zien als de oppas voor hun kinderen, is dat niet een instelling die toegejuigd mag worden?

"Weet je wat? Rijd je langs de ijsseldijk op en dan neem je die korte weg naar O, dat is een tussendoorweggetje, en dan kom je binnendoor heel snel bij Apeldoorn en dan ben je zo thuis... Stukje zandweg en dan betonplaten. Wij noemen het altijd gekscherend het karrespoor," zei ze.

Daar op dat moment had er bij mij een belletje moeten rinkelen. Maar dat deed het niet, de omgeving was prachtig, hun stier wild en machtig om te zien, ik had het wel naar mijn zin hier. Een landelijk tussendoorweggetje naar huis zou mij wel plezier doen.

IJsseldijk, zijweggetje, landweggetje, het klopte helemaal. Het landweggetje was wat hobbelig, niet vaak gebruikt door andere voertuigen dan tractoren volgens mij. Halverwege, flink sturend om alle modderige kuilen heen, begon ik me af te vragen waar het naartoe ging. Weiland voor, achter en aan beide zijden... de kuilen werden ook dieper hier en nog geen betonplaat in zicht.. Oei! daar glibberde ik bijna weg.. De natte klei spatte me om de oren toen ik mijn telefoon opnam.

Ik voelde me een heuse rallyrijder, dit was adrenaline, dit was cool. Ik slalomde om metersbrede modderkuilen en diepe poelen, links in een diep modderig spoor en rechts een halve meter hoger in de berm, steeds net het prikkeldraad van het weiland ontwijkend. Vanuit Z werd ik gecoacht: "Gas blijven geven, blijven rijden, niet stoppen!" Met slippende banden glibberde ik door de bocht.

Daar doemde een onbegaanbaar geheel van zompige klei, plassen en hoge modderbulten voor mij op. Dit stuk leek wel een gat waar een tractor in vast gezeten had. de zwarte cross was er niks bij. De eerste twintig meter lukte het me om verder te komen, maar daarna verloor ik de grip. Ik zat vast.

Uitgestapt. Mijn laarzen van €140,- zakten tot aan de enkels in de modder. Daar ging het laatste waar ik mijn exvriendje dankbaar voor was ook verloren.

Ik heb als kind altijd geleerd om bij technische tegenslag niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar te denken: "wat zou mc Gyvver doen?" Daarbij riep half Z in mijn oor: "alles uit de auto onder die wielen leggen!"
Nu had ik net mijn auto opgeruimd, maar er liep een klein droog slootje langs deze natte weg. Met gras en takjes en dooie beesten onder de banden kreeg ik tot drie keer toe de auto een stuk aan het rijden, maar op het laatst zat hij zo vast dat mijn peugeotje er uit zag als een mol met heimwee, en ik als een pasgeboren Ork. Ik heb nog geprobeerd met mijn handen en een stok het zand onder het motorblok uit te graven, maar zodra dat lukte, zakte hij alleen maar verder weg. Het pluche aan de mouwen van mijn jas was volgezogen met derrie en mijn telefoon was niet meer als rood te herkennen.

"Hallo R, met M. Jij woont toch in de buurt van E? Ik geloof dat dat namelijk ook in de buurt is van waar ik ben.
... Waar ik dan ben? Dat weet ik eigenlijk niet. Ergens tussen W en O en E denk ik. De IJsseldijk is achter me...?
...Oh heb jij geen tractor?"
Nee, maar wel een vriend met een SUV. Lief als R is, heeft hij de vriend opgebeld en kwam hij me redden. En hij bleek toch eigenlijk helemaal niet zo in de buurt te wonen...

In de verte zie ik lichten aankomen van een jeep-achtig ding. Ze stoppen bij mijn autootje. Verbijstering.
"Wie heeft jou hierheen gestuurd? Hoe heb je in godsnaam nog zo ver kunnen komen met dit rotautootje? Wij hadden al moeite met die fourwheeldrive..."

Ik kan het dan niet laten.
"Goed hè. moet je nagaan wat een goede chauffeur ik ben.."
Mc Gyvver kan trots op mij zijn.

De jongens halen mijn auto achteruit uit het zand. Achteruit... daar zou mc Gyvver nooit opgekomen zijn, denk ik nog. Ze wijzen mij de weg naar huis en ik moet beloven dat ik ver weg blijf van zandwegen in het vervolg. Dankbaar en braaf beloof ik dat. Maar toch... Dit was wel heel stoer rijden, zo... Mijn volgende auto wordt een jeep.

Als ze me zegt hoe oud ze is geloof ik haar aanvankelijk niet. "Zesennegentig, mevrouw? Goh, wat mooi..." Nou, zo mooi is dat anders niet, vindt mevrouw. "Ik krijg allerlei volk over de vloer, ze moeten me met alles helpen. Ik kan niet eens zelf uit mijn bed komen. Er komt er één om me te wassen, één om de boel te doen, dan komt er weer één om me eten te brengen... en straks hoop ik dat ze op tijd is, want ik heb om elf uur een afspraak bij de kapper. Nee, u mag mij daar niet heenbrengen van de thuishulp, want als er iets gebeurt... Werkt u niet zo vaak bij de thuishulp? U bent niet zo handig hè?" Intussen sta ik te sjorren aan een vuilniszak met incontinentiemateriaal. Mevrouw is niet incontinent maar ja, als ze 's nachts haar bed niet uit kan... Ik moet er niet aan denken dat zo'n oplossing mij voorgesteld zou worden.

 

Ik zuig onder de zorgvuldig versierde kerstboom. "Ja, ze zeggen allemaal dat ie daar zo mooi staat. Nou mij mag ie gestolen worden. De kinderen willen dat ik een boom heb. Voor mij hoeft het niet. Wat heb ik nou aan kerstmis? Vroeger waren wij met negen kinderen thuis, dan was kerst heerlijk. Dan zaten we met zijn allen om de kachel liedjes te zingen, en mijn moeder maakte dan warme chocolademelk... Ik kom uit een heel warm gezin; met mijn broers en zussen heb ik hun hele leven een heel sterke band gehad. Maar van de negen ben ik als enige over. Mijn man i er niet meer en van mijn drie kinderen is er ook al één dood... Wat heb je nou aan kerst als je je dierbaren moet missen?"

 

Terwijl ik dweil en koffie zet voor haar, vraagt ze me uit over mijn leven. Ze kan er maar niet over uit dat ik zo blij ben met de ring die ik van mijn lief gekregen heb. "Wat moet je toch met zo'n ring? Domme meid. Ik  heb nooit een trouwring gehad, en ik heb hem nooit gemist. Dat is toch allemaal schijn. Maar ik heb de liefste man gekend in mijn leven. Dat is toch het enige waar het om gaat? Mijn man was heel gerespecteerd, en zo een lieve man!" Ze wijst me zijn foto. Een gewone man met een vriendelijk gezicht en een mooie glimlach. Mevrouw vertelt me over haar lieve man, de attente dingen die hij deed, hoe hij haar altijd blij gemaakt had en daarna over hoe hij overleed. Ze heeft nooit echt de kans gehad om afscheid te nemen. "Mijn lieve man is al meer dan vijvendertig jaar dood en ik mis hem nog elke dag. Met deze dagen mis ik mijn dierbaren om me heen. En mijn lieve schat van een man." Ze kan niet wachten tot ze hem terug zal zien.

 

Mevrouw wordt opgehaald voor de kapper en ik vertrek om het volgende huis klaar te maken voor de kerst, bij een dame zonder armen of benen, die haar leven in stilte slijt in een bed in haar huiskamer, met een zuurstoffles en een tvschermpje.

 

 

 

achter mijn zonnebril zien ze me niet

de mensen van de dag, in deze straat

in een portiek staat een vrouw

ze maakt een grap over haar verjaardag

nationale feestdag vlaggen leuk haha

en ik vraag me af hoeveel jaardagen achtereen  ze dit al zegt

 

en voor de hoeveelste keer haar publiek vriendelijk glimlacht

als was het  de eerste keer.

en dat wij allen vergroeien met statements

zachte dekens van vergoeilijking

en woordbumpers,

het ware eelt op de ziel

 

 

 

M  

Het volgende gesprek was al een tijdje geleden, maar ik wil hem je toch niet onthouden...

 

"Heb jij mijn sleutels gezien? "

Hm. Hm. sleutels... misschien in de auto...

"Hee, moet je geen schoenen aan als je naar buiten loopt?  (BENG!!!!)

-Oeps!! had jij een sleutel van de voordeur gepakt? "

Nee, had jij de deur niet op het haakje gedaan dan? Kut.

 

Zie jij een stok?

"Nee, ik zie wel een struik."

Hm. Er moet een hoekje in zitten, anders lukt het niet, en hij moet niet blijven hangen achter de brievenbus...

Goed. Nu dus een beetje omhoog, naar je toe... Ja bijna.. Nee, nu zit je op de muur...

"Auw, mijn vingers zitten klem in die brievenbus. Ben geen slangenmens."

 

 

"Een auto open maken? Moet je even mijn vader bellen, Vitesse heeft gewonnen en ik ben in kennelijke staat, en mijn vader.. oh je belde ook voor zijn nummer. Succes!"

 

"Nee, die is er niet, ik heb het zelf wel eens gedaan met een ijzerdraadje en een touwtje, daar moet je dan een lusje omheen maken..."

 

"IJzerdraad? IJzerdraad? Van mijn moeder zou je toch verwachten dat ze overal inbrekersmateriaal zou hebben... Hm. Nee, kan niks vinden..."

 

"Hee, ze kon niks vinden... oh? Ah, dag, buurman, wat fijn dat u even helpt inbreken.. Ja, altijd fijn om wat meer ervaren mensen er bij te hebben..."